Search

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

O "Ψυχαγωγός" Μιχαήλ Δουκάκης μιλάει για το έργο που πρωταγωνιστεί


 Στην σκέψη του θεάτρου όλοι φέρνουν στο μυαλό τους συγκεκριμένες λέξεις: κλασσικό, εναλλακτικό , πρωτοποριακό, κωμικό, δραματικό κ.τ.λ. Όμως το θέατρο δεν είναι μόνο αυτό, το θέατρο δεν έχει όρια αλλά εξελίσσεται συνέχεια. Αυτό έρχεται να μας θυμίσει η παράσταση με τίτλο «Ψυχαγωγός» η οποία θα παρουσιάζεται στο θέατρο ELIART. Μια παράσταση διαφορετική από τις άλλες που προκαλεί το ενδιαφέρον του θεατή. Με αφορμή την πρεμιέρα, ο πρωταγωνιστής, Μιχαήλ Δουκάκης  μας μιλάει για την παράσταση και για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της…..!!!!

Καλησπέρα σας κύριε Δουκάκη,

Αρχικά, θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για το είδος της παράστασης ,που είναι κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Κάποιοι το αναφέρουν ως θεατρικό, άλλοι ως σεμινάριο. Τελικά τι από τα δύο ισχύει;
Πρώτα από όλα θέλω να αφήσετε στην άκρη τον Μιχαήλ Δουκάκη. Αυτός είναι ένας ηθοποιός κι εγώ είμαι ο Ψυχαγωγός. Σε καμία περίπτωση δεν θα θελα να μας ταυτίσετε. Τώρα μιλάτε μαζί μου.
Όσο για την ψυχαγωγία που προσφέρω στο θέατρο Eliart, έχω την πεποίθηση πως όσοι έχουν συγκεκριμένες θεωρίες για το πως θα έπρεπε να είναι μια ψυχαγωγία, θα σκίσουν τα πτυχία τους! Προσωπικά δεν βάζω ταμπέλες και πολύ γουστάρω τα όντα που έχουν διευρυμένους ορίζοντες και είναι ανοιχτοί σε κάθε νέα πρόταση. Αυτά που λέτε ότι είναι διαφορετική από τα συνηθισμένα, ξεχωριστή και λοιπές λέξεις μαγικές, μας τα παν κι άλλοι. Εγώ έχω Την Παράσταση. Είμαι η νέα πρόταση. Η ψυχαγωγία που προσφέρω είναι η ψυχαγωγία που προσφέρω διότι είναι η ψυχαγωγία που προσφέρω. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.


Γιατί ο τίτλος «Ψυχαγωγός», υπάρχει κάποιο μήνυμα πίσω από τον συγκεκριμένη λέξη;
Να έρθετε να δείτε την παράσταση!
Μα είναι ερώτηση αυτή...
Όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως η παράσταση του έχει μηνύματα, κρυφά νοήματα, πολλά επίπεδα ανάγνωσης, είναι κουλτουριάρα, είναι εμπορικά, είναι ποιοτικά  κ.τ.λ. Εγώ απλώς κρατώ στα χέρια μου ένα από τα μυστικά της ανθρωπότητας που λειτουργούν ως προς την αγωγή της ψυχής και το αποκαλύπτω στην παράσταση, όχι σε συνεντεύξεις.
Πέρα από το διαφορετικό χαρακτήρα της παράστασης , τι άλλο να περιμένουν οι θεατές ;
Τίποτα. Οι θεατές να περιμένουν τίποτα. Να σηκώσουν τον κώλο τους από τον καναπέ και τις καφετέριες, να πάρουν τα μάτια τους από τις χαζό - οθόνες και να βγουν στην ζωή να βιώσουν ζωή πραγματική, ζωή ζηζμένη! Να σταματήσουν να γκρινιάζουν, να κλαίγονται και να αρχίσουν επιτέλους να ψυχαγωγούνται.

Τι  μηνύματα θέλετε να περάσετε στον θεατή μέσα από την παράσταση;
Άντε πάλι! Μωρό μου είσαι βλαμμένο; (μωρό μου λένε οι Μυτιληνιοί, ο ένας τον άλλο κι ας μην είναι μωρό ο ένας του άλλου, ούτε σεξουαλικά, ούτε γονιδιακά. Πολύ το γουστάρω γι αυτό και το χρησιμοποιώ). Θέλω να περάσω το μήνυμα του τίποτα. Ελάτε στην ψυχαγωγία μου να πάρετε τίποτα. Σας αρκεί αυτό;

Πως είναι το συναίσθημα για ένα ηθοποιό να είναι μόνος του πάνω στην σκηνή;
Υπέροχο, εξαιρετικό, καταπληκτικό, τέλειο, απερίγραπτο. Αν ρωτάγατε τον ηθοποιό μπορεί να σας έλεγε ότι δεν είναι μόνος του αλλά έχει δεκάδες θεατές μαζί του, ή ότι αγαπάει πολύ τους συναδέλφους του και χαίρεται να συνεργάζεται, απολαμβάνει το ομαδικό παιχνίδι επί σκηνής. Αλλά τώρα ρωτάτε εμένα, τον Ψυχαγωγό κι εγώ είμαι Θεός της ψυχαγωγίας. Άρα απολαμβάνω τη μοναξιά που έχει η κορυφή στην οποία έχω σκαρφαλώσει.

Τέλος, πιστεύετε ότι αυτό το είδος θεάτρου  μπορεί να αγγίξει και να επηρεάσει περισσότερο τους θεατές; Και αν ναι, γιατί;
Αν ο ψυχαγωγός νευρίαζε και χρησιμοποιούσε βία,  θα σε είχε σαπίσει στο ξύλο τώρα. Αλλά επειδή δεν έχεις δει την παράσταση και δε μπορείς ακόμη να καταλάβεις γιατι μιλάω έτσι κι επειδή είμαι βέβαιος πως με έχεις ήδη κακοχαρακτηρίσει, μιας και δεν έχεις ψυχαγωγηθεί μέχρι σήμερα, θα σου απαντήσω όσο πιο "φυσιολογικά" μπορώ:
Δεν πιστεύω σε τίποτα. Δεν πιστεύω τίποτα. Απλώς βιώνω. Όταν σταματήσεις κι εσύ τα πιστεύω κι αρχίσεις να βιώνεις, τότε θα ψυχαγωγηθείς.
Αυτή η ψυχαγωγία είναι η πρώτη παράσταση που έχει να δει κάποιος πριν πάει να δει κάποια άλλη, για να μπορέσει αληθινά να απολαύσει μετά οποιαδήποτε παράσταση.

Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας!!!
Να με ευχαριστήσετε και για την υπομονή μου, όπως επίσης που κατέβηκα από τους ουρανούς κι έπεσα από τα σύννεφα για να σας απαντήσω.


Μιχαήλ Δουκάκης

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη στις 23-10-1988. Κατοικεί μόνιμα στην Αθήνα αλλά το μισό έτος περιοδεύει στην επαρχία. Σπούδασε ηθοποιός στο Θέατρο Τέχνης <<Κάρολος Κουν>> και εικαστικός στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Υπήρξε πρόεδρος επί σειρά ετών της ΘΕατρικής Συντροφιάς Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, (ΘΕ.Σ.Π.Ι), με σημαντική προσφορά στην Πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά και στα Ιωάννινα ως ηθοποιός σε θέατρα της πόλης καθώς και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φοιτητικού Θεάτρου (2009-2010). Από το 2000 έχει τη δική του θεατρική ομάδα. Ιδρυτής μαζί με άλλους 9 καλλιτέχνες και καλλιτεχνικός διευθυντής της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας <<ΘΕΑΤΡΟ Η ΖΩΗ ΜΟΥ>>. Το 2014 εργάστηκε ώς αναπληρωτής καθηγητής εικαστικών στο γυμνάσιο και στο λύκειο Κυθήρων, όπου αναμόρφωσε μαζί με τους μαθητές την αυλή του σχολείου με το project "Τα παιδιά ζωγραφίζουν τον τοίχο!". Εμπνευστής και διοργανωτής του <<Φεστιβάλ των Νησιών>> που πραγματοποιείται σε δέκα νησιά κάθε χρόνο. Έχει σκηνοθετήσει και παρουσιάσει πλήθος παραστάσεων σε ιδρύματα, παραστάσεις παραμυθιών σε άτομα με ιδιαίτερες ικανότητες και έχει εμψυχώσει θεατρικά παιχνίδια για παιδιά και σεμινάρια για εκπαιδευτικούς.